मेरो देश जल्यो तर त्यो आगो जङ्गलको थिएन, त्यो आगो भान्साको चुलोबाट उठेको थिएन, त्यो आगो न कारखानाबाट निस्केको धुवाँ थियो, न त बिजुली सर्ट भएर लागेको आगो।त्यो त पीडाको आगो थियो, त्यो त अन्यायको आगो थियो, त्यो त नदेखिने तर महसुस हुने आगो थियो जसले मेरा देशबासीहरूको सपना जलेको छ, आशा जलेको छ, र भविष्य खरानी बनेको छ।
देश जल्यो जब बालकहरूको हातमा किताबको सट्टा कामको बोझ थमाइयो।देश जल्यो जब शिक्षित युवा विदेशिनु मजबुरी बन्यो।देश जल्यो जब न्याय किनियो, बेेचियो, अनि कमजोरमाथि अत्याचार भयो।देश जल्यो जब नेताहरू आफ्ना कुर्सी जोगाउन जनतालाई भुलाउने कुरा मात्र गर्लान् तर गरिबका आँखामा आँसु पोको पोको थप्दछन्।
देश जल्यो, हो, जब एउटी आमा अस्पतालको गेटमै छट्पटाउँदै ज्यान गुमाइन् — किनभने उसँग उपचार गर्ने पैसा थिएन।देश जल्यो जब किसानले आफ्नो पसिना बगाएर उब्जाएको अन्नको उचित मूल्य पाएन।देश जल्यो जब जनताको करले पालिएका पदाधिकारीहरू जनताको सेवा होइन, आफ्नै सेवा गर्न थाले।
देश जल्यो,
तर त्यो आगो पानीले निभ्दैन।
त्यो आगो त न्याय, सचेतना, शिक्षा, र एकता ले मात्र निभ्न सक्छ।तर त्यो आगोले जलेको होइन, त्यो त पीडाले, अन्यायले, र भष्टाचारको मुस्लोले सुल्गिएको आगो थियो।मेरो देशको पहाड–तराईको वन जलिरहेको छैन, जलिरहेको छ जनताको भरोसा, सपनाहरू, र भविष्य।देश जल्यो — जब शिक्षित युवा रोजगारीको अभावमा विदेशिन बाध्य भए।
देश जल्यो — जब गाउँको किसानले उब्जाएको अन्नको उचित मूल्य नपाई रुँदै खेत छोडे।देश जल्यो — जब नेताहरू कुर्सीका लागि जनता भड्काउन थाले।देश जल्यो — जब गरिब बिरामी औषधि नपाएर बाटोमै मर्न बाध्य भए।
आज मेरो देश जलिरहेको छ —
तर म चुप छैन।
तपाईं चुप नबस्नुस्।
हामी मिलेर आगो निभाउन सक्छौं।
देश जल्न दिँदैनौं।
देश फेरि बनाउँछौं — हाम्रो सपना जस्तै, समृद्ध र न्यायपूर्ण।
देश जल्यो —
जब न्याय पैसाले किनियो,
जब अपराधीहरू खुलेआम घुम्न थाले,
जब सच बोल्नेलाई कारबाही भयो,
जब शिक्षा व्यापार बन्यो,
र स्वास्थ्य पैसा कमाउने धन्दा।
मेरो देश जल्यो —
जहाँ धर्मको नाममा हिंसा भयो,
जहाँ जातको नाममा भेदभाव भयो,
जहाँ भाषाको नाममा विभाजन भयो।
देश त स्वतन्त्र भयो, तर सोच अझै पराधीन छ।
देश गणतन्त्र भयो, तर जनता अझै लाचार छन्।
देश डिजिटल भयो, तर गाउँमा इन्टरनेट छैन,
विद्यालय छ — तर शिक्षक छैन,
अस्पताल छ — तर औषधि छैन।
तर…
देश जलिरहेको छ भनेर हामी चुप बस्ने हो भने —
हामी पनि त्यही आगोका सह–अपराधी हौं।
अब चुप बस्ने समय छैन।
अब प्रश्न उठाउने बेला हो।
अब देश बिर्सने होइन, देश बनाउने हो।
मेरो देश फेरि बन्न सक्छ —
जहाँ न्यायले शासन गर्छ,
जहाँ
जनताले सम्मान पाउँछन्,
र सपना देख्न पाउने स्वतन्त्रता हुन्छ।
मेरो देश जल्यो, तर हामीले त्यो आगो निभाउनुपर्छ।
कलम उठाएर, आवाज उठाएर, अनि साँचो परिवर्तन गरेर।
